Jakość naszego życia w ogromnym stopniu zależy od jakości naszych relacji.

​

Człowiek jest istotą społeczną. Potrzebujemy bliskości, akceptacji, przynależności i kontaktu z drugim człowiekiem. To właśnie poprzez relacje poznajemy siebie, uczymy się funkcjonowania w świecie i budujemy obraz własnej osoby. Relacje towarzyszą nam przez całe życie. Tworzymy relacje z rodzicami, dziećmi, partnerami, przyjaciółmi, współpracownikami i wieloma innymi ludźmi. Każda z nich wpływa na nasze emocje, poczucie własnej wartości, sposób myślenia oraz ogólne samopoczucie. Dlatego problemy relacyjne bardzo często są powiązane z lękiem, depresją, poczuciem własnej wartości czy kryzysami życiowymi. W mojej opinii fundamentem każdej zdrowej relacji jest akceptacja.

Nie oznacza ona zgody na wszystko ani rezygnacji z własnych granic. Oznacza gotowość do zobaczenia drugiego człowieka takim, jaki jest, bez ciągłej potrzeby poprawiania go, zmieniania czy dopasowywania do własnych oczekiwań.

Jednocześnie prawdziwa akceptacja drugiego człowieka zaczyna się od akceptacji samego siebie. Jeżeli nie akceptujemy własnych emocji, słabości, błędów i ograniczeń, bardzo często podobne trudności pojawiają się również w relacjach z innymi ludźmi. To właśnie dlatego relacja z samym sobą jest pierwszą i najważniejszą relacją w życiu każdego człowieka.

Wiele naszych schematów relacyjnych powstaje już w dzieciństwie. To, w jaki sposób byliśmy traktowani przez rodziców i opiekunów, często staje się wzorem tego, czego później oczekujemy od innych ludzi oraz tego, jak sami budujemy bliskość.

Jeżeli doświadczaliśmy akceptacji, bezpieczeństwa i zrozumienia, łatwiej jest nam tworzyć zdrowe relacje w dorosłym życiu.

Jeżeli natomiast dorastaliśmy w atmosferze krytyki, odrzucenia, braku przewidywalności lub emocjonalnego dystansu, możemy nieświadomie odtwarzać podobne schematy w przyszłości. Psychologia opisuje kilka stylów przywiązania, które pomagają zrozumieć nasze zachowania w relacjach.

Styl bezpieczny pozwala budować bliskość przy jednoczesnym zachowaniu własnej autonomii. Styl lękowy często wiąże się z obawą przed odrzuceniem i silną potrzebą akceptacji. Osoba może nadmiernie dopasowywać się do partnera, rezygnując z własnych potrzeb. Styl unikający charakteryzuje się trudnością w budowaniu bliskości oraz tendencją do zachowywania emocjonalnego dystansu. Często wynika z doświadczeń, w których bliskie relacje kojarzyły się z bólem, rozczarowaniem lub utratą niezależności. Istnieje również styl lękowo-unikający, który łączy potrzebę bliskości z jednoczesnym lękiem przed nią. Człowiek pragnie relacji, ale jednocześnie obawia się jej konsekwencji. W praktyce wiele problemów relacyjnych nie wynika ze złej woli, lecz z nieświadomych schematów, które powtarzamy przez lata. Jednym z najczęstszych problemów jest brak komunikacji. Ludzie często zakładają, że partner, rodzic, dziecko czy przyjaciel powinien sam domyślić się ich potrzeb, emocji i oczekiwań. Niestety bardzo rzadko tak się dzieje. Niedomówienia, niewypowiedziane potrzeby oraz błędne interpretacje często prowadzą do konfliktów, które mogłyby zostać rozwiązane zwykłą rozmową. Trudności mogą pojawiać się również wtedy, gdy nie potrafimy stawiać granic. Granice nie służą odpychaniu ludzi. Służą budowaniu relacji, w których obie strony wiedzą, na co mogą sobie pozwolić i czego potrzebują. Ważnym obszarem jest również zazdrość.

Najczęściej nie mówi ona tyle o partnerze, ile o naszym własnym poczuciu bezpieczeństwa, wartości i zaufania do siebie.

Dlatego praca nad relacjami bardzo często zaczyna się od pracy nad sobą. W swojej pracy często podkreślam również znaczenie zdrowego dbania o siebie. Wiele osób próbuje uszczęśliwiać innych kosztem własnych potrzeb, licząc, że dzięki temu zyska akceptację lub miłość. Tymczasem trudno budować zdrową relację, kiedy całkowicie rezygnujemy z siebie.

Dbanie o własne potrzeby nie jest egoizmem. Jest odpowiedzialnością. Człowiek, który potrafi zadbać o siebie, znacznie łatwiej buduje dobre relacje z innymi. Dlatego nie wierzę, że druga osoba jest odpowiedzialna za nasze szczęście.

Partner, rodzina czy przyjaciele mogą wnosić do naszego życia ogromną wartość, ale nie są w stanie zastąpić relacji, którą mamy sami ze sobą. Zdrowa relacja nie polega na tym, że dwie osoby wzajemnie się uzupełniają.

Polega na tym, że dwie osoby potrafią być sobą, rozwijać się i świadomie budować wspólną przestrzeń opartą na szacunku, akceptacji i zrozumieniu.

Co możesz zrobić już dziś?

​

Czytałeś/łaś o stylach przywiązania. Zastanów się czy twój jest bezpieczny. Jeśli nie, warto przepracować kilka rzeczy u specjalisty.

 

Zastanów się nad jedną relacją, która jest dla Ciebie szczególnie ważna.

Następnie odpowiedz sobie na kilka pytań:

• Czy potrafię otwarcie mówić o swoich potrzebach?

• Czy słucham drugiej osoby, czy jedynie czekam na swoją kolej do mówienia?

• Czy stawiam zdrowe granice?

• Czy oczekuję od innych tego, czego sam sobie nie daję?

• Czy traktuję siebie z taką samą życzliwością, z jaką chciałbym być traktowany przez innych?

​

Bardzo często jakość naszych relacji zmienia się wtedy, gdy zaczynamy zmieniać relację z samym sobą.

To właśnie od niej zaczyna się większość zdrowych i trwałych więzi.