Wiele osób utożsamia depresję ze smutkiem. W rzeczywistości są to dwa różne zjawiska. Smutek jest naturalną emocją, która pojawia się po stracie, rozczarowaniu lub trudnym doświadczeniu. Z czasem zwykle słabnie i pozwala człowiekowi wrócić do codziennego funkcjonowania. Depresja jest czymś znacznie głębszym. To długotrwały stan obniżonego nastroju, energii i motywacji, który wpływa na sposób myślenia, odczuwania i funkcjonowania człowieka. Często towarzyszy jej poczucie bezsensu, brak nadziei, utrata zainteresowań oraz przekonanie, że przyszłość nie przyniesie niczego dobrego. Depresja nie jest oznaką słabości, lenistwa ani braku charakteru. Jest sygnałem, że coś w życiu lub organizmie wymaga uwagi. W swojej pracy patrzę na depresję jak na informację. Nie oznacza to, że bagatelizuję jej objawy. Wręcz przeciwnie. Uważam jednak, że bardzo ważne jest zrozumienie, skąd się bierze. Depresja może mieć wiele różnych źródeł. U niektórych osób istotną rolę odgrywają czynniki biologiczne i genetyczne związane z funkcjonowaniem układu nerwowego. W takich sytuacjach ogromną wartość może mieć współpraca z lekarzem psychiatrą oraz odpowiednio dobrane leczenie farmakologiczne. U innych źródłem problemu może być przewlekły stres, który przez długi czas przekracza możliwości adaptacyjne organizmu. Czasami depresja pojawia się po doświadczeniach traumatycznych, utracie bliskiej osoby, rozpadzie związku lub długotrwałej samotności. Bywa również związana z utratą sensu życia, oddaleniem się od własnych wartości, tłumieniem emocji lub wieloletnim funkcjonowaniem w sposób, który nie jest zgodny z potrzebami człowieka. Nie istnieje jedna uniwersalna przyczyna depresji.
Dlatego nie istnieje również jedno rozwiązanie odpowiednie dla wszystkich. Jednym z najważniejszych elementów pracy z depresją jest próba zrozumienia jej pochodzenia. Dopiero kiedy zaczynamy dostrzegać, co doprowadziło nas do obecnego miejsca, możemy świadomie pracować nad zmianą.

Ludzie często słyszą:
„Weź się w garść.”
„Myśl pozytywnie.”
„Idź pobiegać.”

Choć aktywność fizyczna, kontakt z ludźmi czy zdrowy styl życia mogą być bardzo pomocne, same w sobie nie rozwiązują problemu. Jednocześnie warto pamiętać, że depresja bardzo często odbiera chęć działania. Człowiek czeka, aż pojawi się motywacja, energia lub lepszy nastrój. Problem polega na tym, że w wielu przypadkach to właśnie działanie poprzedza poprawę samopoczucia, a nie odwrotnie.
Dlatego tak ważne są nawet najmniejsze kroki.
 

Krótki spacer.
Rozmowa z drugą osobą.
Wyjście z domu.
Wykonanie jednej drobnej czynności.

Każde działanie jest sygnałem dla organizmu, że nadal uczestniczymy w życiu i nadal mamy wpływ na rzeczywistość. W mojej pracy często wykorzystuję metaforę zaczerpniętą z geografii.
Depresja oznacza obniżenie terenu względem otoczenia. Jest pewnego rodzaju dołkiem.
Kiedy człowiek znajduje się na jego dnie, bardzo trudno dostrzec szerszą perspektywę. Widać głównie ściany znajdujące się wokół. Jednak sam fakt znalezienia się w depresji nie oznacza, że pozostaniemy tam na zawsze.
Wiele osób, które przeszły przez ten proces, odkrywa po czasie, że był on początkiem głębokich zmian. Zaczęły inaczej patrzeć na siebie, swoje potrzeby, relacje, wartości i kierunek życia. Nie oznacza to, że depresja jest czymś dobrym. Oznacza jedynie, że nawet bardzo trudne doświadczenia mogą stać się źródłem zrozumienia, rozwoju i budowania życia bardziej zgodnego ze sobą.
Co możesz zrobić już dziś?
Jeżeli podejrzewasz u siebie depresję, nie próbuj radzić sobie całkowicie sam.
Koniecznie porozmawiaj z bliską osobą, psychologiem lub lekarzem psychiatrą.
Nie czekaj, aż wszystko samo minie.
Jednocześnie spróbuj każdego dnia zrobić choć jedną małą rzecz, która będzie ruchem w stronę życia.
Nie musi być duża.
Nie musi być spektakularna.

W depresji bardzo często liczy się nie wielkość kroku, lecz sam kierunek.
Pamiętaj również, że depresja nie definiuje tego, kim jesteś.
Jest stanem, którego doświadczasz.
A stan, nawet bardzo trudny, może się zmienić.